Przyroda

Legnica zwana była dawniej miastem ogrodów. Pierwsze wzmianki o ogrodzie w naszym mieście pochodzą z 1567r. Dzisiaj Legnica posiada w swoich granicach ponad 400 ha terenów zielonych, co stanowi ok. 7% jej powierzchni. W ich skład wchodzą m.in.:

Park Miejski, który znajduje się prawie przy samym centrum miasta. Powstał na bazie dawnego ogrodu mieszczańskiego i alei lipowej wytyczonej w 1847 roku, którą w latach 1858-1859 obsadził lipami i następnie przekazał w 1858r. miastu kupiec Baumgart (obecnie Al. Orła Białego).
W 1881 roku uregulowano powstałą dwa lata wcześniej Wenecję (Kozi Staw) i urządzono na niej wyspę. Zorganizowanie w roku 1843 r. wystawy hiacyntów zapoczątkowało trwającą prawie 100 lat tradycję wystaw ogrodniczych, które organizowano w parku aż do II Wojny Światowej.
Najsłynniejsza z nich - Gugali miała miejsce w 1927 roku i to dzięki niej park zyskał wiele ciekawych założeń ogrodowych. Największy rozwój parku nastąpił pod koniec XIX w. Wówczas korzystając m.in. z funduszy uzyskanych z organizowanych wystaw ogrodniczych zbudowano rosarium z pergolą i stawem [1887] oraz palmiarnię [1898]. W 1907 roku przy ulicy Luisenstrasse (Mickiewicza) otwarto sanatorium "Wilhelmsbad".
Dziś park niestety nie przypomina tego, który można zobaczyć na starych kartach pocztowych. Zdegradowana zieleń, zaniedbana palmiarnia, pergola, a po sanatorium "Wilhelmsbad" pozostała ruina (remontowana obecnie przez PWSZ). Jednak dzięki swojemu położeniu park dalej spełnia rolę enklawy wypoczynku legniczan. W dalszym ciągu można w nim znaleźć ciekawą kolekcję roślin. Występują tu m.in. miłorząb dwuklapowy i ajlant gruczołkowaty.

Lasek Złotoryjski - kompleks zieleni leżący na południowo-zachodnim skraju miasta. Jego historia sięga 1890 r. kiedy to zorganizowano w Legnicy pierwszą wystawę zimowych budowli ogrodowych. Uzyskany z niej dochód wykorzystano na utworzenie lasku mieszczańskiego. Pierwotnie zagospodarowany był jako założenie parkowe. W 1907 roku lasek powiększył się o przekazane miastu przez rodzinę Rufferów tereny położone na zachód od ulicy Złotoryjskiej. Po zagospodarowaniu stały się znane jako Park Ruffera. Pomnik poświęcony pamięci Samuela Beniamina Ruffera w dalszym ciągu (choć mocno zdewastowany) znajduje się w lasku złotoryjskim.
Dziś lasek jest rzadko odwiedzany przez mieszkańców Legnicy. Dzięki peryferyjności i położeniu w strefie ochronnej Huty Miedzi Legnica znalazły w nim schronienie liczne gatunki zwierząt (borsuki, lisy, sarny, zające).

Cmentarz komunalny położony jest przy ul. Wrocławskiej. Zajmuje powierzchnię prawie 50 ha, a na jego terenie znajduje się ok. 40 tys. mogił. Otwarty został w 1822 roku. Czternaście lat później nieopodal cmentarza komunalnego powstał kirkut - cmentarz żydowski. Na terenie cmentarza komunalnego znaczna część starodrzewu pochodzi z początku XIX w. Znajduje się tu wiele gatunków krzewów i drzew m.in.: klony, sosny, świerki, wierzby, jodły, tuje, a szczególnie na uwagę zasługuje aleja platanów znajdująca się w najstarszej części cmentarza. Wśród tej roślinności zamieszkuje wiele gatunków zwierząt.

Tarninów (dawniej Kwadrat) - położona w południowej części zwartej zabudowy centrum miasta, to pełna zieleni stara dzielnica willowa. Powstała na przełomie XIX i XX w. Jej historia sięga lat 1860-1862 kiedy to zdecydowano o rozbiórce murów miejskich i tworzeniu nowych planów zagospodarowania terenów znajdujących się poza nimi.
Zabytkowej zabudowie Tarninowa towarzyszą interesujące okazy starych drzew i krzewów. Najciekawsze kompozycje zieleni znajdują się przy obiektach reprezentacyjnych, takich jak dawny Dom Prijoma, Burmistrzówka czy też dawny Sztab PGWAR. Prawie wszystkie ulice Tarninowa obsadzone są drzewami. Najpiękniejszym i najcenniejszym zadrzewieniem przyulicznym jest aleja lipowa rosnąca wzdłuż ulicy Grabskiego.

Kompleks Parku Gdańskiego i Kąpieliska Kormoran - w północno-zachodniej części miasta. Na uwagę zasługuje Park Gdański (1,3 ha powierzchni), który powstał w latach 1884-1892 w wyniku zasypania tzw. Gęsiego Potoku i podwyższenia terenu o kilka metrów. W jego pobliżu znajduje się tzw. Kąpielisko Północne założone w końcu XIX w. o powierzchni ok. 15 ha. Kąpielisko znajduje się nad sztucznym zalewem zbudowanym na odnodze Czarnej Wody. Po powodzi w 1977 r. obiekt bardzo stracił na atrakcyjności. Obecnie przywrócono mu charakter rekreacyjny.